من نه عــــــــاشق بودم ,
و نه محتاج نگــــــاهی که بلغزد بر من
من خــــــودم بودم و یک حس غـــــریب,
که به صد عشـــــق و
هـــــــــوس می ارزید
.من خودم بودم دســـــــتی که صــــــداقت
می کاشت,
گـــر چه در حســــــــــرت گندم پوســــــــید.
من خودم
بودم
هر پنجــــــــره ای ,که به سرسبــــــزترین نقطـــــــــه بودن
وا بود .
و خـــــــدا می داند بـــی کسی از ته دل بستـــــــگیم پیدا
بود .
من نه عـــــــاشق بودم
و نه دلـــــــداده به گیســـــــــوی بلند
و نه آلـــــــــــوده به افکار پـلیــــــد
من به دنبال نــــــگاهی بودم
که مرا از پس دیوانـــــــــــگیم می فهمید
آرزویـــــــــــــم این بود!